Sol-Mari

2011-10-06T09:48:00.000-07:00

Kor gamal skal eg bli innan eg forstår?
Eg saknar oss.
Eg er lys. Mørkret er døden.
Vil du ha meg med? Eg forsvinn ikkje.
Ein gong, men ikkje no.
Det skal litt mykje til for å slå meg av.
Det har blitt prøvd ut før.
Eg saknar oss.

Kor gamal skal eg bli innan eg forstår?
Kan du sjå at det ikkje finnes galskap? Det finnes verken godt eller vondt, rett eller gale.
Alt går an, alt er lov.
Slik eg ser det.
Forstår eg aldri?
Kva vil du seie dersom eg gjer røynde ut av mine ord og draumar?
Avvik, i den forstand at eg bryt normer. Normer ingen veit kor oppsto. Menneskeskapa.
Menneske, ååhh!
Eg blir skuffa.
Forstår du?

Me er alt, og ingenting. Me er ikkje meir verdt enn treet i hagen, eller lyspæra i utelykta!
Egosentrisk.
Ego ego ego.
Vil du slå meg? Du har lov. Alle har lov til å slå.
Me slår ikkje likevel. På grunn av vår frykt, våre kjensler.
Kjensler, kva er det?
Frykt og kjærleik.
Somewhere, in there, some place.

Vil du finna essensen i mennesket?
Leitar du etter sjela di? Du finn ho ikkje. Ho er ikkje der. Du er berre energi, ein del av eit alt.
Kor gamal skal eg bli innan eg forstår?
Forstår du?

Mørkret er døden. Der er ikkje energi.
Eg er lys. Eg er liv. Eg er energi.
Noko som er skapa av kraft, og ingenting anna.
Det finnes inga meining. Verken med livet eller døden eller verda.
Meiningslaust!

Og eg elskar det.

(Sol-Mari Langhelle, 2008)

2011-10-06T09:28:00.000-07:00

Me finnes ikkje.

Dette er ein samtale
utan innhald.

Dei store,
svarte pupillane dine
seier alt.

Me er konge og dronning og
alt det der
i eit anna univers,

ikkje her.

(Sol-Mari Langhelle, mai 2011)

Bank, bank

2011-03-01T04:28:00.000-08:00

Pustar inn, pustar ut
bank, bank, bankar eg

Eg kan kjenne hjarta
bank, bank, banke i meg

Vil du lytte må du gå
kan ikkje, vil ikkje
bank, bank, banke for deg
bank sjølv

Stumpe dunk skal slå deg i live til du døyr

Mr. Fishbowl

2011-01-24T04:12:00.000-08:00

My name is Mr. Fishbowl.
I live downstairs, in the basement. No one ever comes to see me.
I live with cardboard boxes and dust. It is very cold down here.

I used to live upstairs in a children’s room.
The boy who lived there with me was named Andrea. He was such a beautiful boy.
Unfortunately he didn’t really pay me any attention, he always looked right through me.

I was filled with sand and water, and fish (obviously), and that’s what got his attention.
And everybody else’s, to be honest.
It never bothered me too much, it made me feel useful. At least then they took their time to give me a wash every now and then. And, I must say, some of the fish were quite amusing.

I haven’t seen Andrea in many years, and no one has seen me either. There is no need for a fishbowl any more.

Enkel matematikk

2011-01-11T17:56:00.000-08:00

X: Har du noko å by på?
Y: Nei. (Minus)
X: Det har ikkje eg heller. (Minus)
Y: Då har me ingenting felles. (Pluss)

2010-11-17T02:51:00.000-08:00

Menneske går inn og ut dørene av meg, eg ber dei sjeldan bli verande.
Det er tryggast å låse att døra etter dei.
Eg let det stå ope no, eg ynskjer å ha deg her.

Søte epler og ein dunk vin.
Me kan leva ei stund på det.
Me kan leva lenge saman.

Eg saknar deg i dag.

Kranium/kalvarium.

2010-07-08T10:32:00.000-07:00

Eg ynskjer meg eit kranium
Eller eit kalvarium
Som eg kan drikke vin av.

Aller helst skulle eg hatt mange,
både kranium og kalvarium.
Dei skulle blitt brukt som blomepotter og lysestakar og skåler kor eg skulle oppbevart diverse krimskrams.

Dei skulle ha vissa meg om at livet berre er ein kort periode, og eg ville kjent meg trygg på at ein dag kunne hovudskallen min óg bli brukt som vinglas, utan å ane det, fordi eg då ville vere borte, og det eventuelle kraniumet eller kalvariumet berre var restar av noko som hadde vore
ein gong før.

Dei som skulle bruke restane av meg som pynt eller bruksgjenstand (kva rår det meg), ville ikkje ane kven eg var eller kor eg kom frå. Kanskje ville dei undre seg over mine gleder og sorger, dikta opp historiar om kven som ein gong levde i beinrestane. Dei ville aldri få vite sanninga,
for eg
fantes ikkje lenger.

Eg finn ikkje ord.

2010-06-03T08:38:00.000-07:00

Eg skulle skrive noko til deg, men eg finn ikkje orda.

Eg skulle så gjerne ha gitt deg dei orda du vil ha,
men eg kan ikkje finne dei nokon stad.

Eg må ha gløymt dei.
Kanskje eg gløymte dei heime, eller på toget?

Kanskje forsvann dei alt på ferien i fjor.

Eg skulle gjerne ha gitt deg ord, men eg kan ikkje finne dei orda du vil ha.

Du lyt spørja nokon andre, du finn dei nok ein annan stad.

2010-06-03T08:36:00.000-07:00

Såre stemmer
fylte av lengsel
samlar
brøkdelane av meg
som framleis
finn fram til innsida
av skriket.

Bokstaven U

2010-04-14T13:29:00.000-07:00

Ukontrollerbar, uavansert, usivilisert, ustrukturert, uintelligent, ubrukeleg, umogeleg, usikker, utrygg, usann, ufin, ukul, usannsynleg, uhyggeleg, utilgjengeleg, utydeleg, usamanhengande, ufaglært, uklok, utrent, uferdig, urettferd, upåliteleg, uvenleg, uvanleg, ubevisst, usympatisk, ufortent.

Korleis kan det ha seg at ein enkelt bokstav (U) skal ha så mykje makt? Den kan få det meste til å gå i oppløysing, ved å endre eitt ord frå å vere ein ting til å ikkje vere det. Den endrar eigenskapen det enkelte ordet representerer. Det er synd at ein så fin bokstav skal ha eit slikt negativt rykte. Samtidig er det litt kult.

For, får, fòr, fôr.

2010-04-09T09:02:00.000-07:00

Dette har opptatt meg i det siste.

Fårepølse
Du får freikner.
For no skin sola.
Han fòr ut døra.
Det er godt fôr i jakka.
Kraftfôrleverandør.
Fòrene til ulven syns nesten ikkje lenger.
Mormor har eit fòrete ansikt.
Det er for mørkt her.
Det er så mange ord at det er til å bli gal av. For fanden.

Eg er glad eg ikkje går på norsk-kurs. Det hadde forvirra meg.

Hot tramp, I love you so.

2010-04-06T14:20:00.000-07:00

Eg ynskjer meg garderoben til denne mannen til jul.

Verkeleg.

2010-04-06T04:23:00.000-07:00

Sjå meg, før
eg frys

i hel, her
på toppen av eit
fjell, eller er det

kanten av eit
stup?

[Sjå meg, før
eg fell]

2010-04-05T08:40:00.001-07:00

Til å vere så forutsigbar som det du er, er du jævla dårleg gjennomtenkt. Eg vil ikkje la deg sjå meg fleire gongar, eg har opna meg ein gong for mange. Du har sugd meg inn i eit tilvere eg ikkje ynskjer å ta del i, som ein støvsugar sug til seg støvet og skiten på golvet eller kor det no skulle vere, og no vaknar eg og veit ikkje ein gong kven eg er. Alle kjenslene mine ligg på utsida, dei treff ikkje hjarta, eg innser at det triste ikkje er borte. Tårekranen min skrur seg av og på i tide og utide, og eg skrik stille, ynskjer meg vekk. ”Kvifor grin du?”, nei, eg veit ikkje, eg grin berre. Burde eg bli ved di side sjølv om det vil destruere meg totalt, berre fordi det vil gjere deg betre? Nei, ikkje faen, eg grin fordi eg har latt meg sjølv bli styrt av andre, det er betre at du har det bra enn eg, og det stemmer ikkje. Eg må prøve å få puste i blant. Eg har flydd for lenge, og finn ikkje heim att. Eg finn ikkje tilbake til den eg var og burde vere. Eg er den eg frykta å bli. Røynda finnes ikkje. Røynda er relativ.

Eg har lyst til å blåse såpebobler til deg.

2010-03-08T12:35:00.000-08:00

Eg har lyst til å blåse såpebobler til deg
”Eg vil elske at du følger lystene dine”, svarar du.
Kven er du, som trur du veit kven eg er?
”Eg vil at du skal landa”, seier du.
Korleis kan du vite at eg noko sinne har letta?
”Eg har blitt så underleg glad i deg, som du i meg”, seier du.
Kva faen veit du om det? Eg har ofte ynskja at du gjekk din veg.

Eitt ring,
To ring,
Tre ring
”Kvifor svarar du ikkje på telefonen?”
Eg er redd mine eigne ord.

Eg har bada i ein sjø som alltid glitra utanom ein dag midt på vinteren då den var heilt klår og eg kunne sjå botn. Aldri før har den vist seg.
Eg vil blåse såpebobler til deg. Av og til vil eg blåse dei med deg. Kva har du rørt i meg? Noko må det vere. Eg blir kvalm.

Ofte tenkjer eg at alt er løgn. At det du seier berre er vås som kjem ut av ein fordrukken munn som fylgje av mange år i einsemd. Eg vil ofte at du skal gå din veg.

”Eg er no her eg”.
Kan du slutte å forstyrre meg? Du dreg ut alt det gale slik at det hamnar på utsida av skalet og eg kan ikkje puste utan at heile rommet flyttar seg fleire meter. Eg kjem aldri til å ville ha deg.

Eg er eit barn. Eg er så ung at du burde ha skjemst. Du er som ein edderkopp og eg er fanga i nettet ditt. Eg ventar på den dagen du vil ete meg. Den dagen vil koma.

”Du har fått ein plass i hjertet mitt og det er godt så ikkje ver redd”.
Eg er redd mine eigne ord, og du vil ha dei. Kan me heller vere stille?

Eg vil blåse såpebobler til deg.
Eg kan ikkje gje deg ord.

Overkokt

2010-03-08T11:35:00.000-08:00

Som når egget har kokt
for lenge

Og du vil
ikkje ete det

Og denne bagatellen

Får alt til
å revne

Og du veit ikkje
kva som må
til for å

Lime livet i hop att
.slik kjennes det.

Og eg veit
at verda vil
gå i

Oppløysing.

Observasjon

2010-02-22T13:08:00.001-08:00

Alt er så framand, så fjernt frå meg
Og her skal eg leve
Gatelangs går eg
Observerer (og høyrer)
Kan stenge lyden ute
mp3
Alt som finnes er framand for meg
Likevel definerer det livet mitt
Og kven eg skal vere
Eg ser på verda og tenkjer;
Ja, ja. Det er ikkje mitt verk
Og prøver å la det bli med det.

2010-02-08T10:43:00.000-08:00

eg drikk øl og lyttar til nirvana, er eg på veg tilbake til ølvana? livet er godt og samtidig hardt, huset til far min er blått og svart. slik ser himmelen ut òg.

Er eg ein sumarfugl?

2010-01-24T05:37:00.001-08:00

Langsamt har eg spunne ein silketråd og laga ein kokong til meg sjølv, spinne spinne spinne, utan å vere klar over det. Gjekk i dvale for lenge sidan, gjekk i vent, utan å vite om det. Skalet har vore der for alle andre og beskytta meg mot dei. Plutseleg er dvalen over og sumarfuglen som har blitt til inne i kokongen forstår ingenting av korleis den hamna der. No er den redd for å tre ut, for å vise seg som det den eigentleg er. Prøver å hemme utviklinga, gjere den langsamare, tida går for fort til å ikkje eksistere.

Livet er ein busstur.

2010-01-17T07:35:00.000-08:00

Det er som å ta ein buss
ein ikkje veit kor går til
og ikkje anar om ein bør gå av.

Skal eg trykkje på stoppknappen og sjå kvar eg ender opp?
Dette er ein buss med berre éin passasjerstol, så eg kan ikkje vente på at nokon andre trykkjer på knappen for meg.

Det er opp til meg sjølv.
Eg er redd for at stoppknappen skal vere defekt.
Kan eg styre bussen sjølv, og køyre rett i fjellveggen?

Det er ikkje eg som styrer.
Eg valde aldri å setje meg på,
betalte aldri for billetten.
Det er venta at eg dekkjer ein del av bensinkostnadane.

2010-01-03T05:09:00.000-08:00

Ein dag skal eg halde deg fast,
halde deg nær meg.
Du må ikkje gå frå meg fleire gongar, hjartet mitt vil gå i oppløysing.
Ein dag skal eg halde deg fast, halde så godt om deg, at du ikkje vil ynskje å gå.
Eg skulle ynskje du ville forstå kor redd eg er, redd for å miste deg ut i helvetes hav. Hamnar du der, skal det mykje til for at du ikkje druknar.
I mitt forsøk på å redde deg, vil eg nok drukne sjølv.
Ein dag skal eg halde deg fast, halde deg så hardt inntil meg, at me frå den dag av skal halde saman for alltid.

Eg tok tak i deg. Og slapp det like etter.

Du mista eit anna grep.

2010-01-03T05:06:00.000-08:00

Mistar aldri grepet om livet
fanga i kjærleiken
rundt oss
Du forstod det for seint
og no er det ingen veg
tilbake til vår framtid
Du er for langt ute
fjern for meg
Mange netter har du våka over meg
men det var ikkje nok
Eg er her framleis
er alltid
har alltid vore her
Du såg det ikkje
mista grepet om meg
men mista aldri grepet om livet

Fredfulle menneske veit ikkje betre.

2009-11-29T15:57:00.001-08:00

Eksplosjon på innsida og eg er ikkje lenger tilstades. Forstyrrar draumen om elda, vatnet og kjærleiken. Eit tomt hus er betre enn ingen hus, og det er ein stor løgn. Det dunkar og blodet kjem tilbake for å vise at det ikkje er borte enno. Den gong då er eit vagt minne om gule sumarfuglar på ein sms. Lengsel og svart kaffi er motivasjon nok til å halde fram med dette prosjektet eg aldri har ynskja å ta fatt på. Eksplosjonar inni meg og på utsida, det sprenger for tusende gong og lykkerus er eit omgrep på ein relativ tilstand eg leikar meg med. Er det ei kule som har hamna i hjernen min, det regnar kvar dag og eg er ikkje vaken. Muren står framleis rundt meg og tar imot slaga.

Fredfulle menneske veit ikkje betre.

Eg kjenner kulda hardare enn mitt eige sinn.
Endrar ingenting
endrar alt.
Konstant
Eksplosjon på innsida
av muren
rundt meg

Takkebrev.

2009-11-01T15:20:00.000-08:00

Takk. Takk for at du alltid er her for meg. For at eg alltid kan kome til deg dersom eg skulle ha lyst til det. Om det er seint eller tidleg, og uansett kva humør eg måtte vere i. Takk for at du gjer meg lys og varme, og for at du tilbyr meg kaffi. Takk for at du er der for meg, utan å stille krav, utan å måtte ha noko forklaring på kvifor ting er som dei er. Ikkje treng eg gje beskjed i førevegen heller. Takk for at eg kan sove hos deg, gråte eller le, lytte til deg eller stenge deg ute, og for at du ikkje bryr deg om kva tid eg går frå deg. Eg håpar me får eit livslangt forhold, eg og du. Du får meg til å kjenne meg trygg, og gjer meg ei kjensle av tilhøyrsle i eit liv som elles er nokså kaotisk og forvirrande. Kjære Sognebuss, takk for at du alltid har plass til meg. Du skal alltid ha eit rom i hjartet mitt. Du er som ein heim for meg. Takk.

Eg kan sjå på stjernene.

2009-10-26T14:51:00.001-07:00

Eg kan sjå på stjernene kor lenge eg enn måtte ynskje det,
men kjem dei ikkje nærare av den grunn.
Så små
som dei ser ut på lang avstand,
er det rart
å tenkje på at det er eg som eigentleg er den litle.

Av og til drøymer eg
om stjerner av is,
og tenkjer på auger av stein.
Auger av stein, slike auger eg
ein gong
såg.

For så vidt eg veit
kan eg sjå, om ikkje synet mitt
er ein illusjon.
Eg veit ikkje om eg likar
Å sjå på stjernene for lenge av gangen.
Samtidig som dei gjer meg ei kjensle av
å vere del av ein større heilskap,
får dei meg til å kjenne meg
liten og utan særleg verdi.

The Beautiful People...

2009-10-13T12:37:00.000-07:00

... eller 120 Days. Eit band.
Rettare sagt, bandet, som var mitt store crush den gong eg var ung.
Eg var 15 år gamal, og såg på alarmprisen 2005. Der stod det ein mann i kjole og sang om sjølvmord. Ådne heitte han, og med seg hadde han tre kompisar frå gokk utanfor Kristiansund. Saman danna dei bandet "the Beautiful People". Og vakre, det var dei. I alle fall mannen med kjole. Å gud, eg var avstandsforelska, og sikkert utruleg irriterande. Når eg tenkjer tilbake på den verste tida mi som fan av eit band som ikkje ein gong hadde gitt ut eit einaste ordentleg album, og som absolutt ingen eg kjente hadde høyrt om, blir eg flau. Stalker-Sol; det var meg!

Eg skaffa meg dei to EP-ane som var utgivne, og lytta til dei dag inn og dag ut. Det tok eitt og eit halvt år før debutalbumet kom ut, og innan då hadde dei endra namn to gongar. Rettighetar på namn og den slags førte til trøbbel for den vakre gjengen, og dei tok til med å kalle seg "Sex Beat", etter sangen av bandet Gun Club. Den 5.mai 2006 hadde Sex Beat konsert på Hulen. Eg var der, saman med Julia Hanevik og mor mi, som måtte vere verge. Me måtte møte opp før klokka ni, for å skrive under på avtalar om alkohol og vergelovar og ting som har med aldersgrenser å gjere. Spente sat me der og venta på konserten som skulle starte klokka 22.00, altså sånn ca halv tolv. Me fekk glimt av Ådne og bassisten Jonas vandrande i gangane i Hulen, og trudde begge me skulle dø. Eg hadde nemleg klart å overtale Hanevik inn i denne fantastiske lyden av sjølvmord og sedate tider. Hennar oppleving av konserten kan de lese her:
http://blogs.myspace.com/index.cfm?fuseaction=blog.view&friendId=25922327&blogId=118723172

1. desember same året heldt eit band ved namn 120 Days konsert på Hulen. Dette bandet hadde gitt ut album og greier. Pinadø var det jo òg denne gongen Sex Beat/Beautiful People som skulle halde kalas. Eg og Hanevik stilla opp igjen.
To mnd seinare, den 1.februar året 2007, stod same bandet på same scena atter ein gong. Denne gongen hadde dei til og med bestemt seg for å halde ungdomskonsert med fri aldersgrense, slik at me slapp å dra med oss eldrevakt på denne bråkete eventen. Me kjøpte LP-plater og fekk dei signert, og snakka med minst to av bandmedlemma.
Ikkje at me ikkje hadde gjort det før. Eit par runder med fjortisfylla og opplysningen 1881 hadde sjølvsagt ført til at desse stakkars mannfolka frå Smøla måtte svare oss på både ekteskapstilbod og andre tilbod, i tillegg til sikkert ein heil del andre ting.

Ved inngangen av 2008, var bandet så godt som gløymt. Eg likte dei framleis, jada, men eg hadde andre ting å bruke tida mi på enn å henge meg opp i staute karar frå Møre og Romsdal. Afrika, for eksempel.

Her om dagen vart eg invitert på Diamond Days Tour med bl. anna bandet Bygdin på Hulen. Eg kunne ikkje gå, noko som irriterte meg halvveges grønn, då eg etter kvart fekk med at Bygdin for helvete var halve 120 Days. Setesdal og Huldreheimen, here we go!
Denne konsert-inviten gjorde at eg kom til å tenkje på bandet eg ein gong hadde vore så hekta på, og det førte til ein kort periode med mimring om verger og uendelege repetisjonar av dei same fem songane på min gamle cd-spelar, og ikkje minst om Ådne som den gong då kalla seg Jesus Masoch. (Noko om Jesus og forfatteren av boka Venus im Pelz/Venus in Furs - Velvet Underground anyone? - Leopold von Sacher Masoch).

Eit raskt søk på google gjorde at eg fekk med meg noko om eit album neste år, og meir elektronika enn det forrige.
I takt med, tydelegvis, dei hundreogtjue dagane, bevega eg meg sakte men sikkert inn i ei meir elektronisk musikkverd. Det gledar meg å høyre at dei har tenkt å halde fram i den retninga. Dette gler eg meg til.

Eg takkar Hulen for å sende meg nyhendebrev og invites på fjesboka.no. Kven kunne ane at det skulle bringe så mange minner fram?

Sjekk ut:

http://www.myspace.com/120days

http://www.myspace.com/bygdin

og denne videoen her, som er mitt fyrste møte med lyden til bandet som den gong var The Beautiful People:

http://www.youtube.com/watch?v=CozMCEaXRMo

Dansen livet er full av blod.

2009-09-28T04:21:00.000-07:00

Eg er full av hól. Og full av blod. Likevel dryp eg ikkje.
Blodet heldt seg innandørs - inni meg - til stadighet. Sjølv om eg er full av hól, og full av blod.

Eg er i live. Du er ikkje daud, du heller.
Dance or die, liksom, sa sjamanen og lo. Kanskje låg det noko i det.
Livet er vel ikkje stort anna enn ein dans.
Mental dans.
Figurativ. Fargerik. Fanga og fengslande på same tid.
I dansen livet. Abstrakt og leikande.
Den viser til ein lengsel.
Og til glede.

Eg er full av hól og eg dansar dansen livet og likevel renn det ikkje blod utav meg som om eg var ein sil.

2009-08-31T03:33:00.001-07:00

Så trist det er mogeleg å bli, så mange tårer ein kan felle over mennesker ein aldri har stått nær. Sorgen er her no. Eg kjenner sorgen som plutseleg oppstod blant menneska rundt meg, og sørgjer med dei. Eit tungsinn breia seg utover oss alle utan forvarsel. Det finnes ikkje rettferd. Det finnes lite anna rundt oss enn galskap. Ein, to, tre, så var ein borte. Kor mange sjanser får eg? Brått vil ingen av oss vere lenger, og eg ber deg difor om å vere her no.

2009-08-22T14:31:00.001-07:00

Regn, regn, sol. Rasar framover, utforbakkar finnes overalt. Alt er fantastisk, kjærleiken eksisterer. Skrike kan ein gjere kva tid som helst. Gråten vil alltid vere vakker. Lyng og mose, multebær smakar godt i kald fjelluft. Gå, gå så langt du orkar, på dine to bein.

When the cold sets in I won't be gone.

2009-08-09T05:53:00.000-07:00

Will there ever be only me? Will I ever have to survive on my own? Maybe that's what I'm already doing.
Stuck in this hole, stuck in here, forever. At least that's what it feels like. I can never leave this world without you. Still you have left me bleeding for years.

It's so hard to believe in what anyone says. My trust in people is currently non-existant. I wonder if it ever will return.

There used to be us, there used to be hope in our eyes. We both know those days are way gone now. You left, and I cheated. We're no better than the rest of us. Still, there will always be something in our hearts saying "you and me".

Maybe we'll die together, or maybe you'll die in my arms. Of course, you're most likely to go first. You're more alone than I am. As long as you live, I'll be half-happy.

Soon, it will be too cold. Aren't you worried?
I'm angry with the ones around you. Those who don't seem to care. They won't be with you when the cold sets in.
I'll be there, but only if you want me to. And just because I care, it doesn't mean I trust you any more than anyone else.

Will we ever have to live alone, will we ever have to share our deepest thoughts or inner feelings? "Why are you still here?", is what we ask each other everytime we realize that it should all be over by now.

We will never disappear. Or will living on our own make us vanish from the rest of the world? How can anyone know I'm alive, if nobody ever sees me? The same goes for you, and that's what makes me scream at night.

Why do I feel this pain? "Because you once felt love", is your answer. That's how I know you've felt it too. I wish you wouldn't keep making yourself numb. I wish you would face reality with me. We've got all the answers, yet we've never had them spoken. We hardly ever open our mouths.

dyret og kjærleiken i meg.

2009-08-06T12:22:00.000-07:00

det finnes liv, og det finnes ikkje-liv. er livet å foretrekkje? kvifor leve for berre å døy? det er spørsmål ein alle stiller, spørsmål som aldri har berre eitt svar. det må finnes ein kjærleik i våre sjelar, som gjer oss driv til å halde fram med å ynskje å puste.

er det største med livet å skape nytt liv? eg nektar å tru at det finnes sterkare kjærleik enn morskjærleik. sterkare band kan nok aldri knyttast mellom to sjeler. kanskje er tanken på nytt liv det som gjer livet verdt å leve?

mennesket er eit dyr. kvifor stille spørsmål ved vår drift?

Alle er eitt i energien.

2009-07-25T03:00:00.000-07:00

Det finnes eit liv.
Eit liv som er oss, og det er det einaste livet som verkeleg finnes.
Ein kraftig energi, som er det einaste verkelege livet i heile universet.
Den får dine fingerneglar til å vakse, den har skapa fargen på augo dine, og er den som gjer deg energien til å bevege deg.
Den er i deg,
den er deg.
Du hadde aldri eksistert utan den. Ingen hadde eksistert utan.
Prøv å ta energien frå noko, eller nokon, og sjå kor lenge det vil eksistere i ettertid.
Kor lenge det vil vere liv i noko som helst, kor mykje som vil bli skapa, dersom du fjerner energien?

Me er alle borne fram av den same energien.
Me er den same. Me er eitt.

Likevel er me alle så fjerne frå kvarandre.

Jojo.

2009-06-17T11:19:00.000-07:00

Eg er ein jojo.
Eg er oppe og nede i same sekund.
Dersom nokon grip om meg
Kastar dei meg frå seg
Etter kort tid.

Eg er ein jojo,
Eg spinn rundt
Og det einaste som binder meg til andre
Er ein tynn tråd
Det fort kan slå krøll på.

Eg er ein jojo.
Eg er oppe og nede i same sekund.
Dersom nokon mistar grepet om meg,
Driftar eg rundt
Og mistar kontroll.

Menneske.

2009-06-11T23:12:00.000-07:00

Å, du fantastiske menneske.
Sjå kor vakkert du ber din eigen kropp!
Bruk den, for alt den er verdt.
Famn om livet med kjærleik,
Og lev det!

Foto - Line Kydland 2009

Eg kjenner meg som ein tom boks.

2009-06-11T08:46:00.001-07:00

Eg kjenner meg som ein tom boks.
Og sviket eg kjenner frå menneska rundt meg, gjer at tomrommet kjennes tyngre.
Eg vil ikkje opne meg meir. Vil stengje lokket på boksen for godt.
Og ingen skal nokon gong få lov til å opne det.

Eg kjenner meg som ein tom boks.
Og boksen skal for alltid ha veggar av betong.
Eg skal forsvinne inn i mitt eige tomrom. Skal stengje meg inne i det.
Og ingen skal nokon gong kunne trengje inn.

Trur de det var slik eg ville ha det? Trur de eg drøymte om dette her? Faen ta alle, lat meg vere i fred. Eg skulle ynskje de kunne sjå røynda slik som eg gjer det.

Øl.

2009-06-08T10:33:00.000-07:00

Flyttar inn, flyttar ut. Øl. Tentamen, eksamen, bestått. Øl. Singel eller ikkje. Øl. Drøymer om fred på jord. Øl. Lev i sølibat. Øl. Eg tulla med deg. Øl.

Oh, how I wish for you!

2009-05-27T08:24:00.000-07:00

Oh, how I wish you would have been there today! How I wish for you to be here with me, at all times. How I wish I could have felt your skin against mine, how I wish you would have kissed me with the intense passion you always have when you’re near me. How I wish you could see that I don’t feel any different than you.

Oh, how I wish you would have been there today! Oh, how I always feel that way. How I always wish for you to stay near me, how I wish we’d never spilt. How I wish I could have been there for you. How I wish you could see that I really want to be there. How I wish I could bring you home.

Oh, how I wish you would have been there today! How I wish we could listen to clocks again, how I wish we could rewind time. How I wish for today to be yesterday. Oh, how I wish you could hold me tight, how I wish I could hold you now. How I wish your life would be all right, how I wish for you to have a home.

Oh, how I wish you could have been there today! How I wish you could have been there when I cried, how I wish I didn’t long for you. How I wish you’d tell me what it meant for you, how I wish you could tell me how we’ll pull this through. Oh, how I wish you could see how much I love you, how I wish you could accept me to do.

Oh, how I wish you could have been there today! How I wish we weren’t so different, how I wish you’d let me give you everything I’ve got. How I wish for you to be less stubborn, to be less proud. How I wish you wouldn’t hide the trouble’s you’ve got. How I wish you could let me be there, as I know you want me to.

Vaksdal, på ein regnfull dag, med ynskjer om sumaren.

2009-05-26T14:02:00.000-07:00

Vaksdal er ein fin stad. Eg har gode venar der, eg likar livet. Line er ei flott jente, og ho har ein vakker son. Kevin Bertinius. Han har ein livsglad latter. Sognebussen køyrer oss fram og tilbake frå Bergen, på ein regnfull ettermiddag. Eg drikk kaffi, medan min sidemann Vidar drikk te. Slik er det kvar gong. Livet kan vere herleg forutsigbart. Faenskap må til, me forsøker å lime fast det vesle nedtakbare bordet som er montert bak på seteryggjen slik at det ikkje kan takast ned, det ender i lim på fingrane og utan hell. Snart er det sumar. Vaksdalssumar. Kaien. Eg elskar å vere på kaien på ein solskinnsdag. Enten er eg heit av solsteiken, eller så er eg gjennomfrossen av kulda frå vatnet i fjorden. Det blir kveld, og me går heimom for å ta på oss litt varmare klede, og så går me ned att. Grilling og øl og sigarettar. Småforelska blikk vert veksla mellom enkelte, av og til fleire enn det som burde vere. Me vil ikkje bry oss, ikkje der og då. Livet er fantastisk.

Som de sikkert har forstått, var eg i dag på Vaksdal. Eg besøkte Line, som er ein ypperleg fotograf. her har de nokre bilete ho tok av meg i dag:

2009-05-09T11:56:00.000-07:00

Finnes du, finnes eg. Eg orkar ikkje spørje meir. Orkar ikkje lenger leite etter sanninga. Sanning for meg, er ikkje det same for deg. Kvifor skal eg leite? Kva skal eg med svaret eg får? Eg ynskjer meg vekk. Det finnes eit sakn. Det finnes noko eg lengtar etter. Eg fortel ikkje om dette til deg, til nokon. Finnes du, finnes eg. Finnes du? Finnes eg?

Historie og filosofi-tentamen.

2009-04-30T04:25:00.001-07:00

Heildagsprøve i historie og filosofi, vg2. 30.04.09.
Tema: Fridom.
Problemstilling: Kan ein vere fri når ein er bunden til samfunnet?

Fridomen og samfunnet, mennesket og lova.

At fridom er å kunne velje kvar ein vil gå og stå i verda, kva ein skal gjere i løpet av livet sitt, vil nok mange seie seg einige i. At fridom er kunnskap, vilje, styrke til å handle slik ein ynskjer. Fridomsomgrepet er vanskeleg å definere, for kva er absolutt fridom i seg sjølv?
Mange har meint at fridom er retten til å kunne gå imot instinkta sine, å ikkje følgje dei driftene som ligg i det at mennesket opphavleg er dyr. Under opplysningstida dukka det opp ein mann, Baruch de Spinoza (1632-1677), som såg på fridom som noko heilt anna enn dette.
Spinoza meinte at fridomen låg i naturen, og at ingen kunne gå over den. Difor var fridom nettopp det å innsjå at ein var bunden til naturen, at alt hang saman på denne måten. Ein skulle ikkje streve etter endringar, å prøve å skape ei verd annleis enn den opphavleg var. Den som gjorde det, var eit ufritt menneske. Spinoza meinte at Gud var i alt, og at difor var alt guddommeleg. Difor fantes det ikkje eit skilje mellom det åndelege og det kroppslege, and og materie var ein og same ting, og dette var i naturen. Han meinte altså at det frie mennesket ville handle ut frå sin eigen natur, og vite at alt hang saman. Då ville ein òg utføre handlingar som var til det beste for heilskapen, og ikkje egoistiske handlingar for å fremje seg sjølv.

Ligg det ikkje i mennesket sin natur å ville fremje seg sjølv? kan ein spørje. Å ville ha makt, å ville kome seg framover i livet? Er mennesket egoistisk, eller finnes det ein empati for andre i oss alle? Desse spørsmåla er ikkje enkle å svare på. Ein tanke som lurar, er at om mennesket er så veldig egoistisk, ville det vel umogeleg ha vore eit flokkdyr i utgangspunktet. Ein kunne ikkje satt saman ein gjeng individuelle levande skapningar og fått dei til å ville samarbeide?
Dersom ein hadde tatt ei ørn, og plassert inn i ein saueflokk, ville ho vel ikkje ha byrja å leve som dei? Ørna har andre eigenskapar, andre kvalitetar, blant anna den at ho er ikkje eit flokkdyr slik som sauen er. Ville ørna ha utvikla flokkinstinkt dersom ho var saman med sauane over lengre tid?
Ein kan undre seg over kven som er friast av ørna og sauen. Ørna kan klare seg nokså godt på eiga hand, medan sauen lever i flokk og ville ikkje ha overlevd så valdsamt lenge til fjells aleine.

Er mennesket sau eller ørn? Dei fleste menneske i dag lever saman. Lever med familien, og ein større krins rundt der igjen. Det finnes sosiale nettverk og siviliserte samfunn, som har mykje å seie for dei aller, aller fleste. Som menneske har eg gjennom mitt liv så langt vore avhengig av menneska og instansane rundt meg. Foreldre, lærarar, lånekassen, lækjarar, skule, venar, butikkane osv. Denne oppramsinga av element eit menneske er avhengig av kunne fortsett i ei æve. Dei fleste av oss lever i eit samfunn der me dagleg har kontakt med fleire av dei nemnde, og når me som er unge veks opp og skal stå på eigne bein, er det hjelp frå desse at me klarar å nå måla våre. Til dags dato kjenner eg kun ein mann som har levd nesten heile sitt liv aleine etter at han var ferdig med grunnskulen. I dag er han nærare 85 år, og han har budd ikkje meir enn to år av heile sitt liv ein stad det bur andre menneske. Han bur i ein dal, i skogen på Osterøy, og der har han budd heile sitt liv med unntak av dei to åra. Han har køyrt bil utan sertifikat sidan han var nokon og tjue, skaffa seg eigen mat, fiska, jakta og dyrka grønsaker, og berre hatt ein radio som einvegs kommunikasjonsmiddel frå omverda. For å skaffe seg pengar til annan mat og diverse utstyr som klede, fiskestenger, straum, bensin og våpen, har han godtatt å vere sin eigen postmann og blitt lønna for det i alle desse åra. Denne mannen har gjort det han har ynskja, han har budd i dalen utan større forstyrringar frå resten av verda. Dette gjer han til det eg ser på som ein fri mann. Hans liv har blitt slik han har ynskt det frå han var ung, og han har fått lov til å ha det slik. Levd i pakt med naturen, stillheita, og ikkje plaga andre, ikkje drepe fleire dyr enn det som har vore naudsamt. Han har klart å leve seg gjennom 1900-talet og inn i totusenåra utan å bli påverka av dei store teknologiske endringane som har teke stad. Då ein politimann skaffa seg hytte i dalen, gjekk det ikkje lange tida før han selde den, slik at han ikkje skulle bli plikta til å melde frå om at denne mannen kjørte uskilta bil utan sertifikat på ein særs farleg skogsveg. Loven har ikkje gjeldt for han på same måte som for oss som lever i eit samfunn med mange andre rundt oss.

Eit sitat eg høyrte frå ei veninne, men som eg ikkje anar kvar kjem i frå, er; ”mennesket er så fritt som loven tillet det”. Kanskje vart det sagt av ein stor tenkjar eller filosof, men det er kan eg ikkje seie noko om. Dette sitatet gjeld nok for dei aller fleste av oss. Mannen i dalen var eit unntak. Dersom eg hadde kjørt rundt utan sertifikat, hadde eg fått ei straff.
Samfunnet sin måte å regulere menneska sin åtferd er lovar og straff dersom dei vert brotne. Ein finn seg som regel alltid i desse lovane, i tillegg til formelle og uformelle lovar som er skapa av samfunnet ein lever i, for å ikkje bli oppfatta som sosiale avvik.

Filosofen John Stuart Mill (1806-1873), var opptatt av korleis mennesket skulle fortsetje å vere eit fritt individ i massesamfunn. Demokratiet hadde akkurat fått gjennomslag som politisk system, og Mill frykta at no når den politiske makta skulle byggje på fleirtalt av folket sin vilje, kunne fleirtalet misbruke makta si ovanfor mindretalet, på same måte som ein stor herskar ville kunne drive diktatur og tyrannisere folket. Politikarane ved makta og tilhengjarane deira ville jo forsøke å få flest over på si side, og korleis skulle dei få det til utan at det enkelte mennesket mista sitt høve til å gå eigne vegar? Mennesket følgde straumen i vala dei tok, korleis skulle dei leve? Mill såg at det kanskje ikkje ville vere enkelt å leve alternativt til det fleirtalet gjorde.
Han undra seg over kor mykje fleirtalet samfunnet skulle kunne blande seg inn i enkeltmennesket sine liv, og gjekk med på at det sjølvsagt alltid ville vere noko som gjorde at det enkelte menneske ikkje kunne vere heilt fritt, og at lovar og straff var ei type grensesetjing som måtte til. Men, kor lang skulle grensesetjinga gå? Mill meinte at ein ikkje burde ha lovar for meiningar og ytringar i samfunnet, at alle hadde lov til å meine det dei gjorde. Han sa at alternative, kanskje avvikande meiningar var viktige for at dynamikken i samfunnet. Dette skreiv han om i boka ”On Liberty”, der han kom fram til at kvart menneske har rett til å gjere det som det sjølv ynskjer, så lengje det ikkje skadar andre.

Sjølv om dei to filosofane eg har nemnd har ganske forskjellige meiningar om kva fridom er, kan ein sjå at Spinoza og Mill var litt i same tankebane, dei meinte begge at det viktigaste var å ikkje la sine eigne ynskje gå ut over andre. Det visar til at mennesket lever i eit samfunn, og at me er avhengige av instansane rundt oss. Det som skil dei to, er Spinoza sine tankar om at ein ikkje skulle streve etter å endre samfunnet, og Mill sine meiningar om at individualiteten må få rom til å skape nye idear, at den individuelle fridomen er kjelda til forbetringar og alternativ i samfunnet. Meininga hans om at mennesket skulle få leve etter eige ynskje, kjem tilbake til det eg skreiv om som oppfattinga av fridom generelt i byrjinga av artikkelen.
Så korleis kan ein vite om mennesket er fritt i sitt eige samfunn? Det kjem an på definisjonen av fridom, som ikkje enno er satt. Kanskje kjenner ein seg fanga i ei bane som seier utdanning arbeid familie  hus  bil pensjon , og lengtar etter noko anna. Men, det er vanskeleg å bryte denne retninga. Sjølv kunne eg tenkje at det å ta den vidare utdanninga litt meir sprett over fleire år var meir akseptertSå langt har eg tatt eitt pauseår i vidaregåande, der eg reiste til delar av Afrika og Midtausten, og kjenner at det er enklare for meg no å vere tilbake på skulebenken etter 11 føregåande år med lekser og innleveringar og testar i all slags kunnskap. Eg kjenner at mitt pauseår, òg kalla friår, har hjelpe meg på veg til vite at livet er meir enn den bana eg, og sikkert mange andre, kjenner at livet ofte går i.
Eg hadde fridomen til å velje dette, men har opplevd at mange syntes det er rart at eg går eit trinn under dei andre på min alder. Dette er noko eg valde å gjere, eg valde eit anna alternativ, og kjenner at det ikkje er plass for alle slags alternativ i samfunnet, men at dei kan tolererast dersom dei blir støtta av offentlege instansar som lånekassen eller skulen.
Så, me har alle fridomen til å velje kva me vil gjere, men vert påverka av samfunnet rundt oss i prosessen før ein tek valet. Ein må få støtte frå samfunnet for å få kunne kome seg opp og ut av det. For å ta val, enten dei er det same som fleirtalet eller dei er alternative, må ein ha kunnskap som ein har fått gjennom samfunnet. Det er vanskeleg å kutte alle band til samfunnet ein kjem frå, då det er på grunn av dette ein er der ein er i dag.
Sjølv om det ikkje sikkert kan reknast som fridom å vere avhengig av noko, står mennesket fritt til å velje så lenge det ikkje bryt ei lov, lovane er laga for at menneska ikkje skal kunne utføre handlingar som kan gå ut over andre. Mennesket er fritt til å handle så lenge det ikkje går ut over andre, mennesket er fritt til å ta val, mennesket får hjelp av samfunnet til å kome seg opp på eigne bein, til å kjenne seg fritt. Men, er framleis avhengig av diverse instansar.
Desse instansane er jo skapa av menneska, slik at dei skal vere der til hjelp og støtte når menneska skal ta val. Menneska er eigentleg altså kun avhengige av andre menneske, og er kanskje på det viset like frie som sauen, men kven sa at sauen var ufri? Menneska i seg sjølv er difor frie til å vere det dei ynskjer å vere, så lenge dei innser at dei er avhengige av kvarandre.

Frå Bhagavadgita (Hinduistisk skrift) Kap.3 "Handlingsdisiplin"

2009-04-16T06:28:00.000-07:00

Arjuna sa:
36. Men hva er det som driver en som handler dårlig? Enda han ikke ønsker det, er det som han tvinges med makt, Krishna.

Herren sa:
37. Begjær er det, avsky er det, det kommer av naturens egenskap uro, det sluker alt i ondskap. Vit at det er fienden.

38. Som ilden er hyllet i røyk, et speil dekket av støv, et foster omsluttet av livmoren, er verden tilslørt av dette.

Another beer, please?

2009-04-08T04:53:00.000-07:00

Torsdag 2. april var eg og Stig på konsert. Det var bråkete og ølete og fint. Blood Command som eg har sett før, var ikkje så veldig stort å få med seg, men det kom seg med Kvelertak og vart storslått då Silver entra scena. Eg har likt det bandet sidan eg var i 12-13årsalderen, men har liksom ikkje komt så langt at eg faktisk har fått sjå dei live, før no. Og eg syntes verkeleg det var fantastisk.
Eigentleg trudde eg at eg var lei Silver, men det var eg altså ikkje. No går eg rundt og vil høyre på dei til stadighet, sjølv om det ikkje går då alle albuma ligg på Vaksdal og eg er i Bergen. Det er nesten blitt eit irritasjonsmoment.

Fredag 3. april var eg, Karine og vår danske gjest på Hulen. Der spela Loney Dear, eit koseleg svensk band som fekk særs lite av den merksemda dei fortente av sitt publikum. Ølet var billig, ettersom Karine er frivillighetsarbeidar i grotta, og dette vart difor enno ein ølete kveld.

Laurdag 4. april var eg, Trine og tante Jane på Vossa Jazz. Der møtte eg igjen ein heil haug av gamle kjente (før klokka 12 var dei alle i alderen 40+), og kosa meg veldig. Òg der vart tilstanden ølete, men det gjorde i grunn ikkje så mykje, ettersom alle dei andre var ølete òg. Me stortrivdes med ein eldrande Morten Abel og ei søt Katie Rusby som (etter mi meining) hadde innøvd replikkar med bandet sitt før ho gjekk på scena, for å hamne meir i famn hos publikum. Under heile konserten fekk eg inntrykk av at samtalen mellom scene og publikum var kunstig og tilgjort. Æsj.
Det verste med situasjonen, var i grunn det faktum at eg var ute og drakk med mor mi og andre delar av familien. Etter at eg fekk møtt folk på min eigen alder kom det seg. Eg og Yngve (gamal bekjent som eg ikkje har sett eller snakka med på over eit år) fann oss eit stille rom i ein gang og sat der for å snakke om gamle tider. Trur venskapet vårt trengte det, og det var utruleg kjekt å sjå att denne mannen som eg har hugsa på fleire gongar i løpet av tida etter Voss Gymnas.

Sundag 5. april - tysdag 7. april var eg og Stig heime på Stanghelle hos Trine og Oda saman med tante og søskenbarna mine. Det skjedde ikkje stort, bortsett frå at Skjalg fylte 10 år den 7. då var det pannekaker og alkoholfri champagne til frokost, for så sjokoladekake til middag. Det var fint å få vere heime utan å skulle noko særskilt.

Onsdag 8. april har eg og Stig vore ute og handla mat og drikke for kr 888,88. Me skal rydde og lage brokkoli- og pinjekjernepasta til middag, og me skal drikke eit par øl for så å gå ut i det fine veret. Eg lyttar til Serena Maneesh (Silver-substitutt, dei er jo beslekta) og drikk kaffi for augneblinken.

Eg takkar for fridagar.

Vandrande, undrande meg.

2009-03-29T06:41:00.000-07:00

Går eg rundt
Vandrande
Undrande
Er det som om
Alt er uverkeleg
Alt er nytt
Har eg sett det før
Trur eg det ikkje
Kjenner eg deg
Tar eg feil

Går eg rundt
Vandrande
Undrande
Luktar, ser
Oppdagar at alt det eg trur eg kjenner
Er meir. Meir enn det går an å vite

Framand verd
Ukjent meg
Kan eg rekkje over alt,
Kan nokon?
Innrømmer at eg er liten

Ukjent i ukjent røynd
Går eg rundt
Vandrande
Undrande

Panta Rei

2009-01-11T15:38:00.000-08:00

There are so many people around me, in this world. Way too many people walking, talking. All these people loving, hating, fighting, fighting no one but themselves. Killing themselves. All these people die. I see people, way too many people. I see them talking, walking, moving. All these people move. I wonder where they go. Why do all these people have to move? Constantly changing, moving. Nobody ever stands still. Nothing ever stays the same.
Where the fuck does everybody go?
Panta Rei.

2009-01-05T10:56:00.000-08:00

I might be worth the whole world; I might be worth less than your vomit. I couldn't care less. I don't want to listen to your sophisticated, want to be-intellectual and original bullshit. I don't want to go anywhere with you and your stupid t-shirts with a statement saying nothing but "I think I'm the coolest person in the world". You're so full of crap. I might be worth the whole world, you might not. I couldn't care less. What's it to you if I don't wear a bra? I'll never wait for you to come rescue me, I'll do it myself. So many cold nights spent alone in a room full of everybody else. I don't want you there. Fuck you and your philosophy of life. I couldn't care less, I hate you all. What's it to you if I'm an A-student or a drop out-bastard kid on heroin? What's the number on you fathers pay check? Give me money, and I'll go away. Give me money, give me peace give me peace give me peace. Whatever you tell me I'll laugh silent at you. I pretend to listen, just to make you feel important. Then I'll squeeze you for whatever you're worth. Less than your own vomit. I might walk away, and then return in a thousand years, making you think you love me 'cause I did all the things you never even got the chance to think about doing. Six bottles of beer and 20 cigarettes will disappear faster than the smell of your fart. Life's a spiral, and you're in it. Fuck you, I don't want to listen. Follow me, or get lost. I might pretend to want you, just to make you hold me tight for one night, and one night only. You're no different than anybody else. Don't ever try to keep me here, you'll end up like your neurotic great great grandfather who killed himself after killing his wife. None of us are faithful, everybody lies. You ask me to suck your cock and I say yes, just before you come I bite it, and no one will ever, ever, suck it again. Fuck you, I don't want to listen. Give me peace give me peace give me peace. I might be worth the whole world, I might be worth less than your smelly shit and vomit caused by your not bigger than anyone else’s intake of alcohol. I couldn't care less. I'm here to play the game of survival, knowing that everybody's already lost.

Hebron/ Kiryat Arba

2008-12-06T02:56:00.001-08:00

Les først denne artikkelen. Så ser du filmen.

http://www.dagbladet.no/2008/12/05/nyheter/utenriks/midtosten/3942300/

Eg var der. I januar/februar. Møtte menneska, borna. Racheal Klein.
Dette er opprørande. Eg får vondt inne i meg.
Det gledar meg å høyre at israelske busetjarar må ut.
Det gjer vondt når eg veit at det ikkje kjem til å gå smertefritt.
Korleis vil det gå denne gong? Kven vil det gå ut over?

Fri Palestina.

2008-11-26T12:24:00.001-08:00

Kva er fornuft?

Den finnes ikkje. Akkurat som sanning, og tid. Ord, uttrykk som ikkje er anna enn noko me har skapa for å kunne danna oss eit verdsbilete.

Kva finnes utanom livet? Alt er liv. Men, kva er liv?

Mennesket er berre ein del av evigskapen. Evigskapen er det einaste som finnes. Og evigskapen er energi. Energi er i alt, og energi forsvinn aldri. Det går berre over i ei anna form. Og alt avheng av energi. Mennesket har klart å skapa alt mogeleg ved hjelp av energi. Ein miniatyr av evigskapen mennesket ikkje tenkjer over.
Evigskapen har inga byrjing, inga slutt. Den består av energi, som skapar, på grunn av krafta i seg. Krafta er i alt, er alt.
Det ligg inga meining bak. For, dersom det skulle ligge ei meining bak eksistensen vår, må det ligge ei meining bak det som gav liv òg. Og slik vil det fortsetje… Når nokon seier at alt må ha ei byrjing, og at ingenting har ein ende, samtidig som dei seier at ingenting kan skapast av seg sjølv, altså at det finnes noko som skapte livet, så blir spørsmålet mitt: ”Kva sat så i gong det som gav oss liv? Og kva sat i gong det som sat i gong det som gav liv til oss?”
Altså har det inga byrjing, og inga ende. Kvifor skal det vera så vanskeleg å forstå?

Tid er enno eit menneskeskapt uttrykk.

Old something.

2008-11-19T05:21:00.001-08:00

No key will lock that unlocked door. I’ll never beg for mercy. I’m always big and blue and bold, have you seen me in the sky? As anyone, as you, or me, this door is always open. The pictures of our energy aren’t the same. You faked it and you spread the word, while I was in the shower. Such disabuse of power. My mouth is full, but I won’t swallow. Get used to it, and follow.

Written October 9th, 2006.

Tid.

2008-11-12T11:43:00.000-08:00

Eg har blitt lova ei framtid. Eg kan drøyme og planleggje. Tilretteleggje for å få den framtida eg vil ha. Sjølvsagt på enklast mogeleg måte.
Alle snakkar om framtida. Men, kvar er ho?
Framtida kan aldri opplevast. Det einaste me kjenner er notida. Og framtida blir notid før me lever i ho. Og då, er det ikkje lenger den framtida me planlagte. Den er annleis i notida enn den var i draumane. Forstår me at me lever i draumen?
Plutseleg har framtida blitt fortid, og fortida kjenner ingen godt nok.
Kanskje var mi fortid ein annan si framtid?
Tid er eit begrep ingen verkeleg kan forstå.
Må tida koma for å gå? Og dersom tida kjem, kvar kjem ho frå? Og kor er det ho går etterpå?
Vender ho ein gong tilbake?
Kva retning går tida? Framover, bakover, høgre venstre. rett ned eller opp?
Kanskje står ho heilt i ro.
Kanskje er det me som ER tid. Tida er jo ikkje den same for alle.

Alt er like uvisst som før.

Have I lost my vision?

2008-10-28T10:12:00.000-07:00

Or, did I ever have one?

Eg reiser fram og tilbake, møter mennesker, smilar. Sinnet kjem berre fram når eg vert såra, og utviklar seg alltid til tårer. Visar det ikkje utan vidare.
Eg ville gjort alt for deg, mennesker gjer meg glad. Livet er fantastisk, men akk så forvirrande. Kor er det eg reiser hen? Finnes det allereie ein veg, eller skapar eg den sjølv? Undervegs.
Gleda over små ting eksisterer framleis. Ingenting gjer meg gladare enn snø. Eller sol. Alt rundt meg er i endring, det gjeld òg meg sjølv. Distanse frå omverda. Flyktar eg frå røynda? Svevande musikk summer i mitt hovude, eg smilar for meg sjølv og andre, men er alltid skjult under maska. Spelar roller. Ingen veit vel eigentleg kven eg er?
Kanskje får eg aldri vite det sjølv. Forstår ikkje korleis eg hamna her. Kjenslene mine er sterkare no, men skalet på utsida vart herda for tusen år sidan. Du får ikkje bryte deg inn i meg.
Er eg her eigentleg?
Har eg vore her før?
Finnes det ein heim?
Eg endar aldri opp nokon stad. Du er utanfor muren.

I am

2008-10-22T11:10:00.000-07:00

Fascinated. Fascinated. Fascinated.
By you.

Komande samtale.

2008-09-24T08:20:00.000-07:00

Samtale, konversasjon.

Utvekslar informasjon.

Ventar og forventar.

Eg skjelv av spenning.

Alt blir kaldt.

Eit gamalt kjærleiksdikt.

2008-08-20T11:07:00.000-07:00

Den kjærlighet jeg viser Dig, min fagre, sterke mann,
Skal aldri noensinne glemmes.
Du unge mann... Så vill! Så skjør!
Skal i mit hjærte gjemmes.

Men du åpner ei den dør.

Hver gang det tales om Dig
Bliver mit ansikt lyserødt.
Men så visner mit indre,
Og alt bliver dødt.